บล๊อกโหมด : ไร้ความรู้สึก

เอ่อ...ว่าไงดี

ก้เริ่มงี้แล้วกัน ดีจัยมาเรยที่เจอจดหมายของจาง เป็นจดหมายที่ว่าภูมิใจก้ได้นะ

ก้มันเป็นแอร์เมลที่จางตอบกลับมา หลังจากที่เราได้รู้จักผ่านเพื่อนสมัยม.ต้น

คนๆนี้ คุยเก่งดีอ่ะ แต่เสียดายที่ตอนนี้เราไม่ได้คุยกันอีกแล้ว

มันเป็นเพียงความทรงจำดีๆอย่างหนึ่งที่อยากเก็บไว้ ขอบคุณที่ทำให้เรารู้จักกันนะ...

รักษาสุขภาพด้วยละกัน

พึ่งนึกได้ว่ามีบล๊อกอยู่ นานแล้วนะที่ไม่ได้สนใจบอล๊กนี้เลย

ไม่ได้อัพบลอ๊กนานมั่กๆ คิดถึงเหมือนกันยังไงก้จะพยายามมาอับบล๊อกนี้

บล๊อกที่ไม่มีคนเข้าสักเท่าไหร่ [ไม่เลยก้ว่าได้]

แต่ก้อยากเขียนเรื่องราวต่างๆแปะไว้เอาเปงว่ามาเริ่มใหม่ก้แล้วกัน

นานมากเลยที่ไม่ได้มาอัพบลอกเนี้ย ประมาณเดือน 1 ได้มั้ง

ก้คิดถึงบลอกอยู่เหมือนกัน อยากอัพให้บ่อยแต่ไม่ค่อยมีเวลา แล้วก้เนื่อยด้วย

ยิ่งช่วงนี้สอบมาราทอน สอบทุกอย่างเท่าที่มีสอบ

เบื่อจัง ไม่ชอบสอบอะไรที่มันเยอะแยะขนาดนี้

ยังไงก้ขอเปงกำลังจัยให้คนที่กำลังสอบอยู่ทุกคนน้า สู้สู้^^

อีกเด่วก้จบม.6แล้ว รู้สึกว่าเรวมาเลย คิดถึงความรู้สึกทุกสิ่งทุกอย่าง

ที่เคยผ่านมาตั้งแต่เรียนมาอ่ะ แต่ยังงัยมันก้ผ่านมาครั้งหนึ่งในชีวิตอย่าเราแล้ว

ก้รู้สึกดี เศร้า เสียจัย และอะไรหลายๆอย่าง ขอบคุณประสบการที่น่ารักๆ

ของนักเรียนม.ปลายคนนี้ที่สดใสก้แล้วกัน....